در میان گلستان خاطرات خواهرانه، آنجا که هر یادآوری بوی دلتنگی می‌دهد، سراغ همان تصویر را می‌گیرم؛ همان دست، همان صلوات‌شمار.  

ایرانِ جان سه‌شنبه ‌شب نیز همچون شب‌های قبل به صحنه حضور پرشمارتر و همراهی معنادارتر با نیروهای مسلح تبدیل شد و مردم با هر قومیت و سلیقه از نقطه به نقطه ایران، دفاع و حمایتشان را از خاک میهن اعلام کردند؛ به راستی که «در اینجا میدان دفاع هیچگاه خالی نمی‌شود».

شهید والامقام علی لاریجانی از فرماندهی سپاه در اولین سال‌های انقلاب و آغاز جنگ هشت ساله، تا معلمی فلسفه در دانشگاه تهران، از قرار گرفتن در مسند وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در یکی از دشوارترین فصول تاریخ این وزارتخانه حساس و کلیدی، تا سالها ریاست سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی، آنهم در اوج تحولات و تلاطمات سیاسی و اجتماعی عصر اصلاحات، که منشا تحولات و خدمات بسیار در این نهاد تعیین کننده گردید و دورانی جدید از تعریف و ارتقا راهبردی معیارهای رسانه طراز حکمرانی جمهوری اسلامی را با مدیریت خود رقم زد.

او را باید «شمس الحق تبریزی» غریب مجنون و هور خواند. این خورشید بی‌نشان و بی‌مزار «بدر» که آب‌های دجله، به رنگ خونش، با هر طلوع و هر شفق، صبح می‌کنند و به شب می‌نشینند، اسطوره سلوک شهادت‌طلبی است. کسی که وقتی خبر شهادت برادرش؛ سردار بزرگ و نام‌آوری دیگر: «شهید حمید باکری» را شنید، گفت: «من به وصیت و آرزوی حمید که باز کردن راه کربلا بود، همچنان در جبهه‌ها می‌مانم و به خواست و راه شهید ادامه می‌دهم تا اسلام پیروز شود.»

کودک موذن «مسجد سید» اصفهان، با آغاز جنگ، شد فرمانده اولین خط دفاعی مقابل تجاوز دشمن در جاده آبادان- اهواز و در «دارخوین» و آنقدر از «فتح المبین» و «بیت المقدس» تا «خیبر» و «والفجر 8» درخشید که «علمدار خمینی» لقب گرفت. علمداری که با یک دست، «لشکر گارد ریاست جمهوری عراق» را وادار به تسلیم کرد. «کربلای 5» که شروع شد گفت: «هرکس عاشق شهادت نیست در این عملیات شرکت نکند.» و «حاج حسین خرازی»، باید به پاداش آنهمه عشق به شهادت، خورشید عاشوراییان کربلای پنج می‌شد!

از حجره های فیضیه، تا همسنگر شدن با «نواب» و همراهی با آیت‌الله کاشانی»، از سربازی مکتب روح الله و علمداری عاشورای خونرنگ پانزده خرداد، تا سلولها و شکنجه‌گاه‌ها و تبعید‌گاه‌های گوشه و کنار ایران، از طنین دادن اولین صدای انقلاب در رادیو، تا نمایندگی امام در سپاه و سرانجام سوختنی ققنوس‌وار در آتش، زندگی این روحانی شیفته راه و مرام امام (ره)، تجسم چهل سال تاریخ پرفروغ روحانیت انقلابی در صحنه مبارزه و روشنگری و فضیلت بود.

از مغازه خیاطی و برشکاری در پاساژ «مصطفی» خیابان جمهوری تهران، از قهرمانی وزن 57 کیلو و نایب قهرمانی کشتی استان تهران و رتبه دوم کشور، تا آشنایی با «شهید ابراهیم هادی» و عوض شدن همه چیز... مجاهدی که خود را متعلق به جبهه جهانی مقاومت اسلام می‌دید: از ایران تا افغانستان و از لیبی و سوریه تا لبنان و فلسطین.

در تقارن مبارک ایام‌الله دهه فجر انقلاب اسلامی، اداره‌کل ورزشی و اردویی بنیاد شهید و امور ایثارگران در امتداد راه روشن شهدا، صحنه‌ای درخشان از خدمت صادقانه، تکریم عملی و مجاهدت فرهنگی را در گستره ایران اسلامی رقم زد؛ صحنه‌ای که در آن، ایثار زنده ماند، امید جریان یافت و انقلاب بار دیگر روایت شد.