و خدای خامنه ای بازهم پیروز است...
نوید شاهد: خبر شهادت دکتر علی لاریجانی دبیر شورای عالی امنیت ملی در حالی اعلام شد که بزرگمردی از تبار رجال طراز اول نظام اسلامی در روزهای سخت رودررویی با خونخوارترین و شریرترین شقاوت پیشگان زمین، کوهی از صلابت بود، دریایی از صبر و صدق بود، آسمانی از بیکرانگی خلوص و آرامش بود، و سکاندار کشتی تلاش و تدبیری که در موج خیز طوفانی ترین هنگامه های جنگی تاریخساز و تمام عیار با همه جهان سلطه، فرماندهی اتاق بحران را با طمانینه و تسلطی شگفت، بدست داشت و تکیه گاه امن مردم و خار چشم دشمن شده بود.
علی لاریجانی از فرماندهی سپاه در اولین سال‌های انقلاب و آغاز جنگ هشت ساله، تا معلمی فلسفه در دانشگاه تهران، از قرار گرفتن در مسند وزارت فرهنگ و ارشاد اسلامی در یکی از دشوارترین فصول تاریخ این وزارتخانه حساس و کلیدی، تا سالها ریاست سازمان صدا و سیمای جمهوری اسلامی، آنهم در اوج تحولات و تلاطمات سیاسی و اجتماعی عصر اصلاحات، که منشا تحولات و خدمات بسیار در این نهاد تعیین کننده گردید و دورانی جدید از تعریف و ارتقا راهبردی معیارهای رسانه طراز حکمرانی جمهوری اسلامی را با مدیریت خود رقم زد و سپس ریاست ۱۲ ساله بر مجلس شورای اسلامی گه یکی از درخشانترین ادوار ریاست این نهاد مهم و مردمی نظام بود و در شیوه مدیریت مقتدر، منضبط، تعاملی، و وفاق محور او هویت پارلمان را در گستره ای تازه ترسیم کرد و سرانجام فصل آخر و فراز مهمتر حیات سیاسی و مدیریتی این کارگزار صادق و صابر، که به امر رهبر و مقتدا و مولای شهید امت و انقلاب، قرار گرفتن بر جایگاه دبیری شورایعالی امنیت ملی و اداره کشور و ایجاد توازن و راهبری توان بازدارندگی و اقتدار با همان نگاه وحدت بخش، هم افزا و همدلی آفرین تا لحظه شهادت بدست منحوسترین جانیان و حرامیان دوران و شقی ترین اشقیاء زمان... و کفی به فخرا و شرفا....
اما حقیقتا چه چیزی عیار این بنده خوب خدا. این شخصیت به تعبیر رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت الله سید مجتبی خامنه ای، یادگار امام و قائد شهید و عزیرمان: ممتاز، عالم و دوراندیش را اینچنین در نگاه ملت، بالا برد؟چه شد که ملت ما دیشب به او مدال جاودانگی داد و او در پیشگاه خدا و خلقش، تایید صلاحیت ابدی شد؟
۱- علی لاریجانی مرد حرف، ادا و ادعا نبود. مرد تظاهر و تفاخر نبود. مرو عمل بود. مرد مجاهدت‌های خاموش و خالصانه بود. مردم این را دیدند و به او دل سپردند.
۲- علی لاریجانی شهید ما، اهل دفاع از حیثیت خود نبود. نفسانیت و منیت را مومنانه در پیشگاه تعبد و توحید، قربان کزده بود. دوبار رد صلاحیتش کردند اما هرگز شکایتی نکرد و داعیه و دغدغه اش دفاع از خود نبود. سر در گرو تبعیت از مقتدایش داشت و حاضر نشد از خود و حق شخصی خود دفاع کند حتی اگر حکمی به ناروا رفته بود و خدمات عظیم او به نظام و انقلاب و مردم، نادیده گرفته شد. بارها خواستند او را به پیگیری حق خود وادارند اما حاضر نشد کوچکترین قدمی بردارد. به همه می گفت مصالح نظام مهمتر از شخص من است.
۳- علی لاریجانی با بهره از اشراف وسیع خود به دانش فلسفی، مطالعات اسلامی و نگرش معرفتی که او را در جامه داماد محبوب ایدئولوگ شهید انقلابمان علامه مرتضی مطهری درآورد،
برخوردار از یک مشرب و هاضمه فکری نخبه و فرهیخته، دور از تنگ‌نظریهای جناحی و گروهی، مبتنی بر بینشی وحدت بخش و وفاق آفرین بود و او را تبدیل به محور وحدت همه جریانهای درون نظام می ساخت. نگاه او نه مقطعی و متکی بر منطق محاسبات روزمره قدرت، که نگاهی کلان، معمارانه و ظرفیت ساز بود. نگاهی که روی به افقهای آینده داشت.
۴- توانمندی و تدبیر راهبردسازی و رویکرد تعاملی و توازن اندیشانه در سخت ترین مضایق و موانع، او را شایسته جایگاهی چنین کلیدی و موثر در نظام و مورد اعتماد کامل رهبر و قائد شهید انقلاب ساخت که در ماه‌های اخیر، ماموریتی چنین ویژه را به آن عزیز شهید محول نمود و عرصه آزمونی چنین خطیر آفرید که عیار درخشش فرزانگی و هوشمندی این سردار و کارگذار بصیر و حکیم را به ظهور آورد.
و سرانجام سحرگاه خونین ۲۸ رمضان، میعادگاه وصال او بود با حسین شهید و با مقتدای شهیدان انقلاب، خامنه ای عزیز.... دشمن کور و کودن، جز تعفن تن و جز نفسانیت و قساوت قدرت، چه فهمیده از فلسفه حیات جاوید و از راز شهادت که سرچشمه همه زندگی ها و پویندگی ها و سر همه جاودانگی هاست. حرامیان کودک کش و زنده خواران پلشت روییده از شجره خبیثه جزیره اپستین، چه می فهمند که خامنه ای آرزوی یک عمرش، شهادت است و لاریجانی شاگرد مکتب این مراد و مقتدای شهیدان است. همان که وقتی چندروز پیش، این بیچاره های غافل از حقیقت حیات، جایزه برای پیدا کردن او و دیکر سرداران معرکه دفاع از اسلام و ایران تعیین کردند، فقط یک جمله گفت؛ همان جمله تاریخی امام همه کربلاییان تاریخ و سرور شهیدان عالم را: انی لا اری الموت الا السعاده و لا الحیوه مع الظالمین الا برما... شهادت برای لاریجانی ها حیات ابدی است و: هر آنکه کشته نشد، از قبیله ی ما نیست...
و بالاخره خون علی لاریجانی این حقیقت را به روشنی آفتاب، به ظهور آورد که خدای لاریجانی هم همان خدای خامنه ای است و خدای خامنه ای همچنان و همیشه زنده است. اشقیای آدمخوار و کودک آزار، می روند اما خامنه ای می ماند. سلیمانی و موسوی و پاکپور و لاریجانی و... می مانند. خون این شهید رمضان از سرچشمه سرخ محراب مسجد کوفه و از گودی قتلگاه کربلا تا همیشه ی تاریخ جاری است. مردمی که دیشب در آن رستاخیز عظیم ملی در همه‌جای ایران، شب چهارشنبه سوری را حماسه رزم و عزم پیروز خود کردند و دشمن سوزی تاریخی آفریدند و طرح و نقشه تفاله های تاریخ را زیر پایشان دفن کردند، این مردم نشان دادند که خدای خامنه ای زنده است....
انتهای پیام